لغت نامه دهخدا
احاوص. [ اَ وِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ اَحوص. تنگ چشمان.
احاوص. [ اَ وِ ] ( اِخ ) عوف و عمر و شریح که از اولاد احوص بن جعفرند.
احاوص. [ اَ وِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ اَحوص. تنگ چشمان.
احاوص. [ اَ وِ ] ( اِخ ) عوف و عمر و شریح که از اولاد احوص بن جعفرند.
