احناث
لغت نامه دهخدا
احناث. [ اِ ] ( ع مص ) حانث کردن کسی را. || مائل گردانیدن کسی را از باطل بسوی حق یا از حق بسوی باطل. || سوگند دروغ کردن. ( زوزنی ). سوگند را دروغ گفتن.
احناث. [ اِ ] ( ع مص ) حانث کردن کسی را. || مائل گردانیدن کسی را از باطل بسوی حق یا از حق بسوی باطل. || سوگند دروغ کردن. ( زوزنی ). سوگند را دروغ گفتن.