ابوسعید عبدالملک بن قریب اصمعی

[ویکی فقه] اَصْمَعی، ابوسعید عبدالملک بن قُریب (ح ۱۲۵-۲۱۶ق /۷۴۳- ۸۳۱م )، راوی، ادیب و لغت شناس نام آور اوایل عصر عباسی بود.
اصمعی (منسوب به نیای بزرگش اصمع ) به سبب نسبتی که با باهلیان (فرزندان مالک بن اعصر) داشت، به باهلی نیز شهرت یافت.
محمد بخاری، التاریخ الکبیر، ج۳، ص۴۲۸، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۰ق /۱۹۷۰م.
تاریخ ولادت اصمعی را به اختلاف میان سال های ۱۲۲ تا ۱۲۵ق نوشته اند،
عبدالله بن قتیبه، المعارف، ج۱، ص۵۴۴، به کوشش ثروت عکاشه، قاهره، ۱۳۸۸ق / ۱۹۶۹م.
بصره در آن روزگار از پر رونق ترین مراکز علم و ادب به شمار می رفت و مشهورترین دانشمندان عصر در آن جا گرد آمده بودند.
شارل پلا، الجاحظ، ج۱، ص۱۷۱_۱۹۰، ترجمه ابراهیم کیلانی، بیروت، ۱۴۰۶ق /۱۹۸۵م.
...