ابن ابی رندقه

ابن ابی رندقه. [ اِ ن ُ اَ رِ دَ ق َ ] ( اِخ )ابوبکر محمدبن ولیدبن محمدبن خلف طرطوشی. فقیه و محدث ( 451 -520 یا 525 هَ.ق. ). پس از مسافرت به مشرق ( بغداد و بصره و دمشق و بیت المقدس ) و تکمیل دروس خود، در اسکندریه اقامت گزید و بتدریس اشتغال ورزید. ابن تومرت رئیس موحدین و قاضی عیاض و ابوبکربن عربی از شاگردان او بوده اند. ازاوست: کتاب سراج الملوک. کتاب اختصار تفسیر ثعلبی.

فقیه و محدث

رجوع شود به:طرطوشی، محمد (طرطوشه ۴۵۱ـ اسکندریه ۵۲۰ق)

[ویکی فقه] ابن ابی رندقه، ابوبکر محمد بن ولید بن محمد خلف بن سلیمان فهری طُرطُوشی (۴۵۱-۵۱۰ق /۱۰۵۹-۱۱۲۶م )، فقیه مالکی مذهب، محدث، ادیب اندلسی از مردم طُرطُوشه (آبادی مرزی مسلمان نشین در شمال اندلس ) است.
شهرت وی در بیش تر مآخذ به صورت ابن ابی رندقه آمده است، اما صورتهای دیگر: ابن ابی وندقه،
خلف ابن بشکوال، الصله، ج۲، ص۵۷۵، قاهره، ۱۹۶۶م.
ابن ابی رندقه در طُرطوشه زاده شد و در همان جا به فراگیری فرائض و حساب پرداخت. وی اگرچه در دوران پرآشوب ملوک الطوایفی پرورش یافت، اما هنوز روزگار رونق و رفاه فرمانروایی بنی هود به سر نیامده بود. ابن ابی رندقه در شهر سرقسطه (ساراگوسا۱) ملازم قاضی ابوالولید باجی شد و مسائل خلاف را از وی آموخت و اجازه روایت گرفت. آنگاه در شهر اشبیلیه (سویلیا۲) نزد ابن حزم قُرطبی ادبیات خواند.
خلف ابن بشکوال، الصله، ج۱، ص۵۷۵، قاهره، ۱۹۶۶م.
در این دوره نام ابن ابی رندقه، همچون یکی از امامان فقه مالکی، چنان پرآوازه شد که یوسف بن تاشفین امیر مرابطون، گذشته از فقیهان مغرب و اندلس از وی و ابوحامد غزالی فتوا گرفت که ملوک الطوایف را به بهانه خروج از دین از فرمانروایی برکنار سازد و سرزمینهای آنان را بگشاید.
ابن خلدون، العبر، ج ۶(۲)، ص۳۸۴.
...