ابن ابی شیبه

[ویکی فقه] اِبْن اَبی شَیْبه، ابوبکر عبدالله بن محمد بن ابراهیم (ابوشیبه) بن عثمان عیسی کوفی (۱۵۹-۲۳۵ق /۷۷۶-۸۵۰م)، محدّث، حافظ، فقیه، مفسّر و موّرخ می باشد.
اصل ابن ابی شیبه از واسط، و نیایش ابوشیبه ابراهیم، قاضی آن شهر بود.
ابن حجر عسقلانی احمد، تقریب التهذیب، ج۱، ص۴۴۵، بیروت، ۱۹۷۵م.
استادان ابن ابی شیبه در حدیث عبارتند از:قاضی شریک بن عبدالله، علی بن مسهر،
ابن سعد محمد، طبقات الکبری، ج۶، ص۴۱۳، بیروت، دارصادر.
ابن ابی شیبه از فقیهان و محدّثان بنامی است که رجال شناسان برای او در دانش حدیث و پرورش محدّثان نقش عمده ای قائلند.خطیب بغدادی (۴۶۳ق /۱۰۷۰م) که به روزگار او نزدیک است، آورده است که حدیث به ۴ تن پایان یافته است:احمد بن حنبل (۲۴۱ق /۸۵۵م)، یحیی ابن معین، علی مدینی و ابوبکر ابی شیبه.
خطیب بغدادی احمد، تاریخ بغداد، ج۱۰، ص۶۹، بیروت، دارالکتب العربی.
...

💡 برخی چون ابن ابی شیبه و یعقوبی نام وی را عمرو گزارش کرده‌اند. یعقوبی نام عمرو را برای وی ذکر می‌کند و در تاریخ یعقوبی می‌نویسد: «و عمرو، مادرش ام‌حبیبه دختر ربیعه بکری است.» ابن ابی‌شیبه نیز در کتاب المصنف در نقل روایتی نام وی را عمرو گزارش کرده‌است.

💡 نسائی در سنن النسائی، حکیم نیشابوری در مستدرک الحکیم، ابن ابی شیبه در مصنف بن ابی شیبه، و بیهقی در اسماء و صفات از حسن بن حارث روایت کرده اند از سعید بن جبیر از عبدالله بن عباس که فرمود: «فصل القرآن من الذکر، فوضع فی بیت العزة فی السماء الدنیا، فجعل جبریل علیه السلام ینزله علی النبی صلی الله علیه وسلم، ویرتله ترتیلا» (به این معنی که قرآن از لوح محفوظ جدا گشت و در بیت العزه که در آسمان دنیاست قرار گرفت، و سپس جبریل علیه السلام آن را (به مرور) بر پیامبر صلی الله علیه وسلم نازل کرد و آیات آن را برایش به صورت ترتیل تلاوت کرد).