یکفروه

واژه «يُكْفَرُوهُ» در زبان عربی از ریشه «کفر» گرفته شده و به معنای ناسپاسی، پوشاندن حق یا انکار کردن است. در اصطلاح قرآنی، این کلمه به معنای ناباوری، ناسپاسی یا ارزش ندانستن یک عمل یا نعمت به کار می‌رود. در آیه ۱۱۵ سوره آل عمران آمده است: «وَمَا يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ» این آیه به مؤمنان اطمینان می‌دهد که هر کار خیر و عمل صالحی که انجام دهند، هرگز مورد ناسپاسی و کم‌ارزش شمرده شدن قرار نمی‌گیرد. یعنی اعمال نیک انسان نزد خدا محفوظ و ارزشمند است و خداوند به خوبی به اعمال و نیت‌های آن‌ها آگاه است. پیام اصلی این آیه و واژه «يُكْفَرُوهُ» این است که انسان نباید نسبت به ارزش اعمال نیک خود دلسرد شود یا ترس از ناپذیرفته شدن آن‌ها داشته باشد. خداوند به تقواپیشگان داناست و هر عمل نیک را ثبت و پاداش می‌دهد. این مفهوم نشان‌دهنده رحمت، عدالت و آگاهی کامل پروردگار نسبت به رفتار و نیت‌های بندگان است و به انسان‌ها انگیزه می‌دهد که همچنان به کارهای خیر ادامه دهند.