یَغمایی به معنای منسوب به یَغما است و بر دو مفهوم اصلی دلالت دارد: نخست، اشاره به یَغمای جَندَقی شاعر و عارف نامدار سدۀ سیزدهم هجری دارد که به سرودن اشعار عرفانی و اجتماعی به زبان فارسی و با لهجۀ جندقی مشهور بود. دوم، این صفت ممکن است به هر شخص، اثر یا ویژگیای که وابسته به یغما یا برگرفته از افکار و سبک او باشد اطلاق گردد. از این رو، کاربرد این واژه غالباً در حوزۀ ادبیات و به ویژه در مطالعات مرتبط با شعر دورۀ قاجار مشاهده میشود.
در زمینۀ ادبی، یَغمایی میتواند توصیفکنندۀ سبک شعر، محتوای عارفانه یا حتی شیوۀ خاص زبانی باشد که یادآور آثار یغمای جندقی است. افزون بر این، گاه برای اشاره به میراث فکری یا عرفانی برجایمانده از او نیز به کار میرود. این واژه با بار فرهنگی و تاریخی خود، پیوندی ناگسستنی با ادبیات عرفانی ایران در دورۀ گذار به عصر جدید دارد و نمایانگر بخشی از سنت شفاهی و مکتوب فارسی در حوزۀ عرفان و شعر اجتماعی است.
