کین توختن

لغت نامه دهخدا

کین توختن. [ تو ت َ ] ( مص مرکب ) انتقام کشیدن. ( فرهنگ فارسی معین ). انتقامجویی کردن:
نخواهی دبیری تو آموختن
ز دشمن نخواهی تو کین توختن.فردوسی.متوز کین، عدو را به روزگار سپار
که روزگار به تعجیل از او بتوزد کین.امیرمعزی ( از آنندراج ).مرغان... عزیمت بر توختن کین مصمم گردانیدند. ( کلیله و دمنه ).
زمانه باد ز اعدای دولتت کین توز
که تا به دولت تو کین محنتم توزم.سوزنی.لشکر بسیاری بر او جمع شد از غزنه و قندهار و گرمسیر و جبال غور و بعد از یک سال ملک غور... به کین توختن خروج کرد... ( سلجوقنامه ظهیری ص 47 ).
رجوع به مدخل بعد شود.

فرهنگ فارسی

( مصدر ) انتقام کشیدن: بعد از یک سال ملک غور الحسین بن الحسن بکین توختن خروج کرد بر برادر زاده....