معنی کلاده | لغت یاب

لغت نامه دهخدا

کلاده. [ دَ / دِ ] ( اِ ) عقعق. عکه. غلبه. خاقانی در هجوی به صورت مدح آورده:
هستی تو کلاده کله دار
برتارک آسمان کله وار
امروز به فر تو کلاده
برشیر فلک نهد قلاده.( یادداشت به خطمرحوم دهخدا ).و رجوع به کلاژه شود.