چهسار
لغت نامه دهخدا
چهسار. [ چ َ ] ( اِ مرکب ) چاهسار. سر چاه. لب چاه. دهانه چاه:
زچهسار زنجیر آویخته
همه زر و با گوهر آمیخته.اسدی.
فرهنگ فارسی
چاهسار. سر چاه. لب چاه. دهان. چاه.
چهسار. [ چ َ ] ( اِ مرکب ) چاهسار. سر چاه. لب چاه. دهانه چاه:
زچهسار زنجیر آویخته
همه زر و با گوهر آمیخته.اسدی.
چاهسار. سر چاه. لب چاه. دهان. چاه.