لغت نامه دهخدا
پکوک. [پ َ ] ( اِ ) پتک آهنگران باشد و بعربی مطراق خوانند. ( برهان قاطع ) ( فرهنگ جهانگیری ). || تکیه گاه چوبین که بر کنار بام نصب کنند و آنرا بعربی محجر خوانند. ( برهان قاطع ) ( فرهنگ جهانگیری ). طارمی. نرده چوبین که بر کنار بام و صفه و ایوان سازند تا کس نیفتد. || عمارت عالی. ( فرهنگ جهانگیری ).
