لغت نامه دهخدا
پغنه. [ پ َ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) پِله و پایه و زینه نردبان را گویند. ( برهان قاطع ):
پغنه بام دولتت باشد
این چهار آخشیج و هفت فلک.شهاب الدین ( از فرهنگ جهانگیری ) ( از رشیدی ).
پغنه. [ پ َ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) پِله و پایه و زینه نردبان را گویند. ( برهان قاطع ):
پغنه بام دولتت باشد
این چهار آخشیج و هفت فلک.شهاب الدین ( از فرهنگ جهانگیری ) ( از رشیدی ).
(پَ نِ ) (اِ. ) پله و پایه، زینة نردبان.
۱. پایه.
۲. پله، زینه.
۳. پلۀ نردبان.
( اسم ) پله و پایه زین. نردبان.
پله و پایه، زینة نردبان.