لغت نامه دهخدا
واکوفتن. [ ت َ ] ( مص مرکب ) بازکوفتن. ( ناظم الاطباء ).
- با هم واکوفتن؛ به روی یکدیگر کوفتن. ( ناظم الاطباء ).
- به هم واکوفتن؛ مصادمة. اصطفاق. تصادم. اضطراب. ( از زوزنی ).
واکوفتن. [ ت َ ] ( مص مرکب ) بازکوفتن. ( ناظم الاطباء ).
- با هم واکوفتن؛ به روی یکدیگر کوفتن. ( ناظم الاطباء ).
- به هم واکوفتن؛ مصادمة. اصطفاق. تصادم. اضطراب. ( از زوزنی ).
کوبیدن دو چیز به یکدیگر، بازکوفتن.
بازکوفتن، کوبیدن دوچیزبیکدیگر
(مصدر ) ۱ - مجددا کوفتن بازکوفتن. یا باهم (بهم ) واکوفتن. بروی یکدیگر کوفتن مصادمه. ۲ - ساییدن.