وافدی
لغت نامه دهخدا
وافدی. [ ف ِ دی ی ] ( ص نسبی ) منسوب به وافد.
وافدی. [ ف ِ] ( اِخ ) محمدبن یحیی بن عمربن علی بن حرب بن محمدبن علی بن حیان الوافدی مکنی به ابوجعفر از محدثان است. وی از جد پدرش علی بن حرب و از جدش عمربن علی و احمدبن اسحاق الخشاب الموضی روایت کرده است و ابوالحسن رزق و ابوالحسین محمدبن الحسین بن الفضل القطان و جز آنهااز وی روایت کرده اند. وی در صفر 253 بدنیا آمد و دراول رمضان 304 در بغداد درگذشت. او آخرین کسی است که از علی بن حرب روایت کرده است. ( از لباب الانساب ).
جمله سازی با وافدی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آن وافدی از سرزمینهای دور با لبخندی بر لب وارد مجلس شد و با احوالپرسی گرم، توجه تمام حاضران را به خود جلب کرد.
💡 در آن دوران، هر وافدی که به شهر میآمد، با احترام و تکریم از سوی مردم پذیرایی میشد و در بهترین مهمانخانهها سکونت مییافت.
💡 با آمدن آن وافدی نامدار، فضای شهر تغییر کرد و همه منتظر شنیدن حکایتها و داستانهای عجایبی بودند که او از سفرهایش آورده بود.