هشیم بن بشیر سلمی واسطی
«هشیم بن بشیر سلمی واسطی» از عالمان بزرگ سده دوم هجری و از محدثان و مفسران نامدار اسلامی بود. او در شهر واسط میزیست و به همین سبب به «واسطی» شهرت یافت. هشیم از مشایخ بزرگ حدیث به شمار میرفت و امام احمد بن حنبل از شاگردان او بود. در دانش تفسیر قرآن نیز جایگاهی مهم داشت و بسیاری از مفسران بعدی از روایتهای او بهره بردند. ابن جریر طبری در تفسیر و تاریخ خود از او نقلهای فراوانی آورده است. ثعلبی و دیگر مفسران نیز اقوال تفسیری او را مورد استفاده قرار دادهاند. دانشمندان رجال او را از ثقات و حافظان حدیث دانستهاند. ذهبی با آنکه او را حافظی بزرگ میداند، به شیوه تدلیس در نقل حدیث از سوی او اشاره کرده است. با این حال، مقام علمی و گستردگی دانش او در حدیث و فقه مورد پذیرش بیشتر عالمان بوده است. بنابراین هشیم بن بشیر را میتوان از چهرههای اثرگذار در انتقال حدیث و شکلگیری سنت تفسیری در قرن دوم دانست.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] هُشیم بن بشیر سُلَمی واسطی (متوفای ۱۸۳) از مفسران توانا و محدث قرن دوم می باشد.
هُشیم بن بشیر سُلَمی واسطی (متوفای ۱۸۳) از مشایخ احمد بن حنبل؛ فقیه و محدث و مفسری توانا بود. وی یکی از منابع ابن جریر طبری در تفسیر و تاریخ است. ثعلبی و دیگران نیز در تفسیر از او بهره گرفته اند.
اوصاف هشیم بن بشیر
او مفسر و فقیه و از ثقات محدثین بغداد به شمار می رفت. ذهبی می گوید: بدون شک وی از حافظان حدیث است، جز آنکه شیوه تدلیس داشت و از کسانی روایت می کرد که آنان را ندیده و از آنان نشنیده بود.
داودی، شمس الدین، طبقات المفسرین، ج۲، ص۳۵۴.
۱. ↑ داودی، شمس الدین، طبقات المفسرین، ج۲، ص۳۵۴.
...