لغت نامه دهخدا
( هجیرة ) هجیرة. [ هََ رَ ] ( ع اِ ) نیمروز نزدیک زوال مع ظهر یا از وقت زوال آفتاب تا عصر. || گرمای نیمروز. ( منتهی الارب ). || سختی گرما. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). هجیر. رجوع به هجیر شود.
هجیرة. [ هَِ ج ْ جی رَ ] ( ع اِ ) خوی و عادت. ( منتهی الارب ). هجیر. ( اقرب الموارد ). || حال. ( منتهی الارب ). رجوع به هِجّیر شود.
هجیرة. [ هَُ ج َ رَ ] ( ع اِ مصغر ) مصغر هَجرَة است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به هجرة شود.
هجیرة. [ هََ رَ ] ( اِخ ) آبی است مر بنی عجل را میان کوفه و بصره. ( معجم البلدان ). هجیر. رجوع به هجیر شود.
