نشاخور
لغت نامه دهخدا
نشاخور. [ ن َ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) نشئه خور و آنکه شراب به اندازه ای خورد که مست گردد و می خواره. ( ناظم الاطباء ).
نشاخور. [ ن َ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) نشئه خور و آنکه شراب به اندازه ای خورد که مست گردد و می خواره. ( ناظم الاطباء ).