لغت نامه دهخدا
میغر. [ غ َ ] ( ع اِ ) ( از «وغ ر» ) میقات و هنگام کار. ( ناظم الاطباء ). میقات. میعاد. ( اقرب الموارد ). وعده جای و وعده گاه. ( ناظم الاطباء ). میغرة. || جای کار. ( ناظم الاطباء ). میغرة. رجوع به میغرة شود.
میغر. [ غ َ ] ( ع اِ ) ( از «وغ ر» ) میقات و هنگام کار. ( ناظم الاطباء ). میقات. میعاد. ( اقرب الموارد ). وعده جای و وعده گاه. ( ناظم الاطباء ). میغرة. || جای کار. ( ناظم الاطباء ). میغرة. رجوع به میغرة شود.