لغت نامه دهخدا
ملوظ. [ م ِل ْ وَ ] ( ع اِ ) چوبی که بدان زنند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). چوبی که بدان کتک زنند. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || تازیانه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
ملوظ. [ م ِل ْ وَ ] ( ع اِ ) چوبی که بدان زنند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). چوبی که بدان کتک زنند. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || تازیانه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).