لغت نامه دهخدا
ملاغه. [ م َ غ َ / غ ِ ] ( از ع، اِ ) مأخوذ از ملعقه تازی، چمچه. ( ناظم الاطباء ). مصحف ملعقه، قاشق چوبین بزرگ که بدان سکنجبین و دیگر شربتها آشامند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || قاشق دسته بلند بزرگ مسین که از دیگ بدان آش کشند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به ملاقه و ملعقة شود.