لغت نامه دهخدا
مقامح. [ م ُ م ِ ] ( ع ص ) شتری که از باعث بیماری یا سرما از آب خوردن بازایستاده باشد. یقال: بعیر مقامح وناقة مقامح. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). شتری که بر آب وارد شود و از بیماری و یا سردی آب از آب خوردن خودداری کند. ( از اقرب الموارد ).
