مقاظ

لغت نامه دهخدا

مقاظ. [ م َ ] ( ع اِ ) ( از «ق ی ظ» ) جایی که در تابستان بدانجا روند. ( ناظم الاطباء ). جای اقامت در تابستان. مَقیظ. ( از اقرب الموارد ) ( از محیط المحیط ). ییلاق.