لغت نامه دهخدا
مطراف. [ م ِ ] ( ع ص ) شتربچه که نچرد چراگاهی را تا طرفه و نو نپنداردو بر یک چراگاه قرار نگیرد. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). || ناقه که جابجا چرا کند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
مطراف. [ م ِ ] ( ع ص ) شتربچه که نچرد چراگاهی را تا طرفه و نو نپنداردو بر یک چراگاه قرار نگیرد. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). || ناقه که جابجا چرا کند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).