لغت نامه دهخدا
مضجوع. [ م َ ] ( ع ص ) مرد ضعیف رای. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). مرد سست رای. ( ناظم الاطباء ). || گول. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
مضجوع. [ م َ ] ( ع ص ) مرد ضعیف رای. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). مرد سست رای. ( ناظم الاطباء ). || گول. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).