لغت نامه دهخدا
مستدرج. [ م ُ ت َ رَ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر استدراج. بنده ای که خداوند او را پس از صدور خطا نعمت دهد و او استغفار را فراموش کند،قال عمربن الخطاب: اللهم أعوذ بک أن أکون مستدرجاً. ( اقرب الموارد ): گفت هر که از حیا سخن گوید و شرم ندارد از خدای در آنچه گوید او مستدرج بود. ( تذکرة الاولیاء عطار ). و رجوع به استدراج شود.