لغت نامه دهخدا
( مساکتة ) مساکتة. [ م ُ ک َ ت َ ] ( ع مص ) همدیگر خاموش بودن. ( منتهی الارب ). با یکدیگر خاموش بودن. ( تاج المصادر بیهقی ). || نبرد کردن با کسی در خاموشی. ( منتهی الارب ). مبارزه کردن با کسی در سکوت و بر او غلبه کردن. ( اقرب الموارد ).
