مرکوک
لغت نامه دهخدا
مرکوک. [ م َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر رَک.رجوع به رک شود. || سقاء مرکوک؛ مشک مروسیده اصلاح یافته. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با مرکوک
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 پس از خوابیدن در آن وضعیت نامناسب، موهای او بسیار مرکوک و درهمریخته شده بود و نیاز به رسیدگی و شستشوی فوری داشت.
💡 سیمهای پشت میز کامپیوتر به شدت مرکوک و درهمپیچیده بودند که باعث میشد پیدا کردن کابل اصلی بسیار دشوار و زمانبر باشد.
💡 او سعی کرد با صبر و حوصله، گرههای موجود در ریسمانهای مرکوک را باز کند تا بتواند دوباره از آنها برای ماهیگیری استفاده کند.