لغت نامه دهخدا
( مرجوحة ) مرجوحة. [ م َ ح َ ] ( ع اِ ) بانوج. بازپیج. ( از منتهی الارب ).ارجوحة. چوبی که وسط آن را بر تل مرتفعی گذارند و پسربچگان دو طرف آن سوار شوند و پائین و بالا رود. ( ازمتن اللغة ). الاکلنگ. رجوع به الاکلنگ شود. || ( ص ) تأنیث مرجوح. رجوع به مرجوحه و مرجوح شود.
