مذماذ

لغت نامه دهخدا

مذماذ. [م َ ] ( ع ص ) نیک بانگ فریادکن. ( از منتهی الارب ). صیاح کثیرالکلام، تأنیث آن مذماذة است. ( متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). || ظریف محتال. ( متن اللغة ).