محمدجعفر بن محمدصادق شریف اصفهانی
میرزا محمدجعفر بن محمدصادق شریف اصفهانی، ملقب به «اسیر»، شاعر، ادیب و طبیب برجستهای بود که در قرن دوازدهم هجری در اصفهان به دنیا آمد. او در علوم ادبی و شعر، به ویژه شعر فارسی، مهارت داشت و آثارش نشاندهنده ذوق و دانش گستردهاش بود. به علاوه، محمدجعفر در طب نیز سرآمد بود و به عنوان طبیب لبیب و ماهر در زمان خود شناخته میشد. تذکرهنویسان و همعصران او مقام علمی و ادبی وی را ستوده و حذاقت او در طب را مورد تحسین قرار دادهاند. با این حال، برخی از آنان به غرور، نخوت و بخل نسبت داده و این جنبههای اخلاقی او را نکوهش کردهاند. روابط او با حکام زمان، به ویژه محمدتقی خان حاکم یزد، نشاندهنده اعتماد و احترام سیاسی و اجتماعی به او بود. روایتی وجود دارد که وقتی اهالی هند قصد داشتند او را با پرداخت مبلغ هنگفتی به هند ببرند، خان یزد مانع شد و او را نزد خود نگه داشت. این نکته بر اهمیت و محبوبیت او در میان معاصرین و نفوذ علمی و اجتماعیاش دلالت دارد. محمدجعفر «اسیر» ترکیبی از هنر، دانش و تخصص پزشکی را با هم داشت که در تاریخ ادبیات و پزشکی ایران ماندگار شده است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] میرزا محمّدجعفر متخلّص به «اسیر» بن محمّدصادق شریف اصفهانی، شاعر ادیب و طبیب لبیب، از شعرا و دانشمندان قرن دوازدهم هجری در اصفهان می باشد.
میرزا محمّدجعفر متخلّص به «اسیر» بن محمّدصادق شریف اصفهانی، شاعر ادیب و طبیب لبیب، از شعرا و دانشمندان قرن دوازدهم هجری. در اصفهان متولّد شده و از دانشمندان این دیار از جمله آقامحمّد بیدآبادی
دنبلی خویی، عبدالرزاق بیگ، تجربة الاحرار، ص۱۷۵.
اما تذکره نویسان و شعرای معاصر او ضمن اینکه به مقام علمی و ادبی او و حذاقت وی در طب اذعان و اعتراف نموده اند، او را به خاطر غرور و نخوت و بُخل زیاد نکوهش کرده اند.
اختر، احمد بن فرامرز، تذکره اختر، ص۳۰.
از قرائن بر می آید که محمّدتقی خان حاکم یزد به او اعتماد فراوانی داشته و هنگامی که یکی از اهالی هند می خواستند با پرداخت مبلغ کلانی او را با خود به هند ببرند و میرزا جعفر در هند طبابت کند، خان مانع شده و پرداخت آن مبلغ به میرزا جعفر را تَقَبُّل کرده است.
حسنی حسینی، محمدعلی بن عبدالوهّاب، تذکره شبستان، ص۵۹.
...