محمد عبدالحسین کربلایی کرناتکی هندی
محمد عبدالحسین کربلائی کرناتکی هندی (زنده در 1242ق) که بهعنوان «رئیسالامراء» نیز شناخته میشود، از خاندان برجسته نواب آرکات در جنوب هند بود. او خود را نواده محمدعلی والاجاه میدانست و در سفرنامهاش به نردبانی اشاره میکند که جدّش برای ورود به خانه کعبه ساخته بود. این نردبان از نقره ساخته شده بود، اما در زمان او تنها چوب آن باقیمانده بود و مردم نقره آن را برده بودند.
خاندان کربلائی کرناتکی در منطقه کرناتک در جنوب هند حکومت میکردند و از سال 1690 تا 1855م (1102–1272ق) در آرکات و مناطق اطراف آن نفوذ داشتند. در این دوران، ارتباطات نزدیکی با دولت مغولی هند و سپس با آصفجاهیان در حیدرآباد داشتند. محمدعلی والاجاه یکی از برجستهترین نواب این خاندان بود که چهل سال حکومت کرد و در دورهای که انگلیسیها در منطقه فعال بودند، ارتباطات مثبتی با آنان داشت.
محمد عبدالحسین کربلائی کرناتکی هندی در سفر حج خود در سالهای 1230–1232ق (1815–1817م) به نگارش سفرنامهای به نام «تذکرة الطریق فی مصائب حجاج بیتالله العتیق» پرداخت. این اثر که به زبان فارسی نوشته شده، یکی از قدیمیترین سفرنامههای حج از دوره قاجاریه است و بهعنوان منبعی معتبر برای پژوهشهای تاریخی و جغرافیایی مورد استفاده قرار میگیرد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] محمد عبد الحسین کربلایی کرناتکی هندی مورد احترام فراوان بوده و به عنوان یک شاهزاده هندی با او برخورد می شده است.
«محمد عبد الحسین کربلایی کرناتکی هندی»، مشهور به رئیس الامراء، از خاندان نواب آرکات هند بوده و خود را نواده محمدعلی والاجاه شناسانده و در یک مورد به صراحت از جد خود و نردبانی که برای داخل بیت الله الحرام ساخته بوده یاد کرده است. وی که همراه مادرش به زیارت داخل خانه کعبه رفته است، می نویسد: «نردبان که جدم نواب والاجاه مرحوم مغفور از نقره ساخته، فرستاده بودند، حالا هم همان نردبان است، لیکن همه نقره را مردم کنده، بردند، فقط چوب باقی است و بر بالای آن همچنین نوشته است: خادم بیت الله، محمد والاجاه، سنه ۱۲۰۱ هجری مقدسه».
خاندان
خاندان مؤلف، از جمله خاندان های امیر الامرایی یا در اصطلاح، نواب هاست که در منطقه ای در جنوب هند با نام کرناتک با مرکزیت شهر آرکات حکومت می کرد. خاندان نواب های کرناتک میان سال های ۱۶۹۰ تا ۱۸۵۵ م (۱۱۰۲- ۱۲۷۲ ق) حکومت کردند و طبعا زمانی با دولت مغولی هند و سپس با آصف جاهیان که در حیدرآباد دکن حکمرانی داشتند، در ارتباط بودند. سلسله جدید آنان، با نواب انور الدین آغاز شد و محمدعلی والاجاه یکی از برجسته ترین آنها بود که چهل سال حکومت کرد. در این دوره انگلیسی ها در این منطقه به شدت فعال بوده و با این سلسله، ارتباط مثبت داشتند و به عبارتی همه کاره آن دیار به حساب می آمدند.
معرفی عبدالحسین توسط آقا بزرگ تهرانی
آقابزرگ که کتابی از او را در عراق دیده، نام وی را ضمن معرفی کتاب او چنین می نگارد: «للمولوی الحافظ محمد عبد الحسین بن محمدعلی الهادی الجعفری الطیاری الهندی الکربلائی»؛ بنابراین، وی خود را از سادات جعفری می دانسته است، اما وی در سفرنامه خویش، به این نسب خود اشاره ای ندارد.
مذهب
...