محمد بن ابى حذیفه

[ویکی اهل البیت] کلید واژه: محمد بن ابی حذیفه، یاران امام علی علیه السلام، شهادت محمد بن ابی حذیفه،
محمد بن ابی حذیفة بن عتبة بن عبدشمس، اگر چه پسردائی معاویة بن ابی سفیان است اما از اصحاب و انصار و شیعیان حضرت امیرالمومنین علیه السلام است، مدتی در زندان معاویه محبوس بود وقتی او را از زندان بیرون آورد و گفت: آیا وقت آن نشده که بینا شوی از ضلالت خود و دست از علی برداری؟ آیا ندانستی که عثمان مظلوم کشته شد و عایشه و طلحه و زبیر خروج کردند در طلب خون او و علی فرستاد که عثمان را بکشند و ما امروز طلب خون او می نمائیم؟
محمد گفت: تو می دانی که رَحِم من از همه مردم به تو نزدیکتر و شناسائیم به تو بیشتر است؛ گفت: بلی، گفت: قسم به خدا که احدی شرکت نکرد در خون عثمان جز تو به سبب آن که عثمان تو را والی کرد و مهاجر و انصار از او خواستند که تو را معزول کند، نکرد لاجرم بر او ریختند و خونش بریختند و به خدا قسم که شرکت نکرد در خون او ابتدا مگر طلحه و زبیر و عایشه و ایشان بودند که مردم را تحریص بر کشتن او می نمودند و شرکت کرد با ایشان عبدالرحمن بن عوف و ابن مسعود و عمار و انصار جمیعا، پس گفت: «وَاللّهِ اِنّی لاََشْهَدُ اَنَّکَ مُذْ عَرَفْتُکَ فی الْجاهِلِیَّةِ وَالاِْسْلامِ لَعلی خُلُقٍ واحِدٍم ازادَفیکَ الاِْسلامُ لاقلیلا وَلاکثیرا وَاِنَّ علامَةَ ذالِکَ لَبَیِّنَةٌ تَلوُمُونی عَلی حُبّی عَلِیّا خَرَجَ مَعَ علِی علیه السلام کلُّ صوّامٍ وَ قوامٍ مه اجِرِی وَ اَنْصارِی وَ خَرَجَ مَعَکَ اَبْن اءُالْمُنافِقینَ وَالطُّلَق آءِ وَالْعُتَق آءِ خَدَعْتَهُمْ عَنْ دینِهِمْ وَ خَدَعُوکَ عَنْ دُنْی اکَ. وَاللّهِ یا معاوِیة! ماخفیَ علَیکَم اصنَعْتَ وَ ماخَفِیَ عَلَیْهِمْم اصَنَعُوا إذاخَلَوْا اَنفسهَمْ سَخَطَ اللّهُ فی طاعَتِکَ وَاللّهِ لااَزالُ اُحِبُّ عَلِیّا لِلّهِ وَلِرَسُولِهِ وَاُبْغِضُکَ فِی اللّهِ وَ فی رَسُولِ اللّهِ اَبَدَامابَقیتُ».
معاویه فرمان داد تا او را به زندان برگردانیدند و پیوسته در زندان بود تا وفات کرد.
ابن ابی الحدید آورده که عمروعاص، محمد بن ابی حذیفه را از مصر دستگیر کرد و برای معاویه فرستاد معاویه او را حبس کرد او از زندان بگریخت، مردی از خثعم که نامش عبدالله بن عمرو بن ظلام و عثمانی بود به طلب او رفت و او را در غاری یافت و بکشت. و پدر محمد ابوحذیفه از اصحاب پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم است و در جنگ بدر که پدر و برادرش کشته گشت در جمله اصحاب پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم بود و در روز یمامه در جنگ با مُسَیْلمه کذاب شهید گشت.
حاج شیخ عباس قمی, منتهی الامال، قسمت اول، باب سوم، در تاریخ حضرت علی علیه السلام