محفه نشین
لغت نامه دهخدا
محفه نشین. [ م ِ ح َف ْ ف َ ن ِ ] ( نف مرکب ) که در محفه قرار گیرد. که در محفه نشیند. رجوع به محفه شود.
فرهنگ فارسی
که در محفه نشیند
محفه نشین. [ م ِ ح َف ْ ف َ ن ِ ] ( نف مرکب ) که در محفه قرار گیرد. که در محفه نشیند. رجوع به محفه شود.
که در محفه نشیند