واژه «مُتَکَوّی» از ریشه «ک و ی» در زبان عربی، یک صفت حالتی است که شخص یا چیزی را وصف میکند که در جای تنگ و محدودی جا شده یا درآمده است. معادلهای این واژه در فارسی، عبارتهایی مانند «در تنگ جای درآمده»، «منقبضشده در یک فضا»، «جمعشده در مکانی کوچک» یا به شکل تصویری «لولیده شده در زاویهای تنگ» است. این واژه از مصدر «تَکَوّی» مشتق شده که دقیقاً به معنای در جای تنگ درآمدن، خود را در محدودهای کوچک جمع کردن یا منقبض شدن در آن فضا است. کاربرد این کلمه میتواند هم برای اشیاء مادی (مانند جسمی که در جعبهای کوچک فشرده شده) و هم برای افراد یا حیوانات (که مجبور به قرارگیری در مکانی محدود هستند) باشد و ناخوشایندی و فشار ناشی از آن فضای محدود را نیز میرساند.
متکوی
لغت نامه دهخدا
متکوی. [ م ُ ت َ ک َوْ وی ] ( ع ص ) ( از «ک وو» ) در تنگ جای در آینده. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). در تنگ جای درآمده. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تکوی شود.
