کلمه «متأویات» واژهای عربی است و در متون قدیمی فارسی و عربی به پرندگان اشاره دارد. این اصطلاح در منتهی الارب به عنوان نعت از «تأوت الطیر» ذکر شده و نشاندهنده گونهای پرندگان است. در لغتنامه آنندراج و ناظم الاطباء، «متأویات» به معنای پرندگان فراهم آمده از هر جا یا مجموعهای از پرندگان متنوع به کار رفته است. این واژه معمولاً برای بیان تنوع و گردآمدن پرندگان از نقاط مختلف به کار میرود. کاربرد آن بیشتر ادبی و توصیفی است و بار معنایی جمع و پراکندگی را منتقل میکند. همچنین، متأویات میتواند به معنای پرندگانی باشد که در یک مکان گرد آمده و ترکیبی از انواع گونهها را تشکیل میدهند. به طور کلی، «متأویات» نشاندهنده مجموعهای از پرندگان گردآمده و متنوع است و در متون لغوی و ادبی برای توصیف فراوانی و تنوع پرندگان استفاده شده است.
متأویات
لغت نامه دهخدا
متأویات. [ م ُ ت َ ءَ وی یا ] ( ع ص ) طیر متأویات، نعت است از تأوت الطیر. ( از منتهی الارب ). پرندگان فراهم آمده از هر جا. ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). و رجوع به ماده قبل شود.