مأفوکه

«مأفوکه» واژه‌ای عربی است که در لغت به معنای زمینی به کار می‌رود که دچار خشکسالی شده و از باران و رویش گیاه محروم مانده باشد. در منابع لغوی، ترکیب «ارض مأفوکه» به معنای سرزمینی آمده است که آب و باران به آن نرسیده و به همین سبب خشک و بی‌نبات است. این واژه معمولاً برای توصیف وضعیت طبیعی زمین در شرایط کم‌آبی استفاده می‌شود. مأفوکه نشان‌دهنده زمینی است که بر اثر نبود بارش، حاصلخیزی خود را از دست داده و قابلیت رویش گیاه در آن کاهش یافته است. در فرهنگ‌های لغت قدیم، این واژه به عنوان صفت بیانگر خشکی و بی‌آبی ذکر شده است. کاربرد آن بیشتر در متون کلاسیک عربی و منابع لغوی دیده می‌شود. مفهوم اصلی آن بر وضعیت اقلیمی و طبیعی تأکید دارد و به شرایطی اشاره می‌کند که زمین از نعمت باران بی‌بهره باشد. بنابراین مأفوکه توصیفی برای زمینی است که خشک و فاقد پوشش گیاهی است. این واژه در کنار سایر اصطلاحات مربوط به خشکسالی در متون قدیمی به کار رفته است. به طور کلی، مأفوکه به معنای سرزمین خشک و بی‌باران و فاقد نبات است.