واژه «مغیثه» یک اصطلاح عربی است که در متون لغوی به معنای زمینی بارانخورده و سیرابشده به کار میرود. این واژه از ریشه «غیث» گرفته شده که در اصل به معنای باران، کمک و یاریرسانی است. در کاربرد لغوی، «مغیثه» به زمینی گفته میشود که پس از خشکسالی یا کمآبی، باران بر آن باریده و دوباره زنده و حاصلخیز شده است. این مفهوم معمولاً در ترکیبهایی مانند «ارض مغیثه» به کار میرود که بر وضعیت مناسب و سیراب بودن زمین دلالت دارد. در متون کهن عربی، این واژه برای توصیف زمینهای حاصلخیز و باراندیده استفاده میشده است. از نظر معنایی، «مغیثه» نشاندهنده احیای زمین و بازگشت زندگی به طبیعت پس از خشکی است. همچنین ارتباط معنایی آن با «غوث» و «غیث» باعث شده مفاهیم کمک، نجات و باران در آن نهفته باشد. این واژه بیشتر در زبان ادبی و لغوی کاربرد دارد و در گفتار روزمره استفاده نمیشود. در منابع لغت، تأکید شده که معنای اصلی آن به وضعیت زمین پس از بارش باران اشاره دارد. در مجموع، این واژه به زمینی گفته میشود که با باران سیراب شده و دوباره حاصلخیز و زنده گشته است.
مغیثه
لغت نامه دهخدا
( مغیثة ) مغیثة. [ م َ ث َ ] ( ع ص ) ارض مغیثة؛ زمین باران رسیده. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
فرهنگ فارسی
ارض مغیثه زمین باران رسیده
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از کتاب فرهنگ عاشورا است
نام یکی از منزلگاههای راه مکه به طرف عراق، که امام حسین علیه السلام در آنجا نیز فرود آمد. معنای آن سرزمین باران رسید است.
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
