ماسورۀ خودانهدامی

اصطلاح «ماسورۀ خودانهدامی» در علوم نظامی به نوعی چاشنی یا سازوکار انفجاری گفته می‌شود که به‌گونه‌ای طراحی شده است تا پیش از رسیدن مرمی، گلوله یا موشک به هدف، آن را به‌طور خودکار منفجر و نابود کند. این وسیله معمولاً زمانی فعال می‌شود که مهمات به هر دلیل به هدف اصابت نکند یا در مسیر تعیین‌شده دچار انحراف شود، بنابراین برای جلوگیری از خطرات احتمالی، به‌صورت خودکار عمل می‌کند. ماسوره خودانهدامی نقش مهمی در افزایش ایمنی عملیات نظامی دارد، زیرا مانع از باقی‌ماندن مهمات عمل‌نکرده در محیط می‌شود که می‌تواند بعدها برای نیروهای خودی یا غیرنظامیان خطرناک باشد. این نوع ماسوره‌ها با استفاده از زمان‌سنج، حسگر فاصله یا مکانیسم‌های دیگر تنظیم می‌شوند تا در شرایط مشخصی فعال شوند. کاربرد آن‌ها در موشک‌ها، گلوله‌های توپخانه و برخی تجهیزات دفاعی بسیار رایج است. عملکرد دقیق این ابزار باعث می‌شود که مهمات تنها در شرایط کنترل‌شده منفجر شوند و از خسارات ناخواسته جلوگیری گردد. از نظر فنی، این ماسوره‌ها بخشی از سیستم ایمنی مهمات به شمار می‌روند. طراحی آن‌ها نیازمند دقت بالا و هماهنگی با شرایط عملیاتی است. به طور کلی، «ماسورۀ خودانهدامی» ابزاری است که برای کنترل انفجار و کاهش خطرات ناشی از مهمات عمل‌نکرده به کار می‌رود و نقش مهمی در ایمنی نظامی دارد.