ماریوو

پیر کارله دو شامبلن دو ماریوو (۴ فوریه ۱۶۸۸ – ۱۲ فوریه ۱۷۶۳) یکی از مهم‌ترین نویسندگان، نمایشنامه‌نویسان و رمان‌نویسان فرانسوی قرن هجدهم بود. او که در پاریس زاده و هم‌چنین در همان‌جا درگذشت، به خاطر نمایشنامه‌ها و رمان‌های خود شناخته می‌شود و یکی از چهره‌های برجسته ادبیات Enlightenment فرانسه است. ماریوو آثار فراوانی در زمینه تئاتر و کمدی نوشت که بسیاری از آن‌ها برای Comédie-Française و Comédie-Italienne پاریس اجرا شدند. از مشهورترین آثار نمایشی او می‌توان به «بازی عشق و اتفاق»، «اعترافات دروغین» و «پیروزی عشق» اشاره کرد. او در آثارش به زبان ساده، ظریف و دقیق احساسات انسانی و بازی عشق و روابط اجتماعی توجه داشت، سبکی که بعدها به نام «ماریووداژ» شناخته شد؛ این نام به شیوه ظریف و لطیف در بیان حالات روانی و عشق در دیالوگ‌ها اشاره دارد که از ویژگی‌های برجسته آثارش به شمار می‌رود. ماریوو همچنین دو رمان مهم اما ناتمام نوشت: «زندگی ماریان» که یکی از آثار مهم در تکامل رمان اجتماعی و روانی فرانسه است و زندگی و احساسات یک زن را روایت می‌کند. و «دهقان تازه‌به‌دوران‌رسیده» که داستان رشد اجتماعی یک دهقان جاه‌طلب به نام ژاکب را نشان می‌دهد. او در سال ۱۷۴۲ به عضویت آکادمی فرانسه انتخاب شد و بعدها نیز به ریاست آن رسید، گرچه در زمان حیاتش آن‌گونه که شایسته بود شناخته نشده بود و پس از مرگ بود که منتقدان قرن نوزدهم، به‌ویژه چارلز آگوستن سنت‌بو، اهمیت آثارش را بیش‌تر ارزیابی کردند.