لیبکوا

کلمه‌ی «لِيَبْكُوا» واژه‌ای عربی است که از ریشه‌ی ثلاثی «بَکَیَ» به‌معنای گریستن گرفته شده است. این واژه فعل مضارع منصوب از باب «یَبکِی» است و وجود «لام» در آغاز آن سبب می‌شود معنای امر یا تعلیل پیدا کند. ازاین‌رو، «لِیَبْکُوا» در فارسی به‌صورت «باید بگریند»، «بگذار بگریند» یا «تا بگریند» ترجمه می‌شود. در قرآن و متون اسلامی، این واژه برای بیان اندوه، توبه یا حسرت به کار می‌رود؛ چنان‌که در آیه‌ی «فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا» (توبه: ۸۲) آمده است، یعنی «باید اندکی بخندند و بسیار بگریند». در فارسی، از نظر معنایی با واژه‌هایی مانند «گریستن»، «اشک ریختن» و «ناله کردن» هم‌معنی است و بیشتر در متون دینی، عرفانی و ترجمه‌های قرآنی دیده می‌شود.