لگلگ
لغت نامه دهخدا
لگلگ. [ ل َ ل َ ] ( اِ ) مرغی است مشهور، دارای گردن و منقار و پای دراز و مار شکار کند و چندان از هوا بر روی خار و سنگلاخ بیفکند که مجروح و هلاک شود پس به آشیانه برد و بخورد. ( آنندراج ). معرّب آن لقلق است. ( برهان ). لکلک. و رجوع به لکلک شود:
آن لگلگ گوید که لک الحمد و لک الشکر
تو طعمه من کرده ای آن مار ژیان را.سنائی.لگلگی ماری در دهن گرفته در فضای هوا بر بالای اِنا بر سمت شیر بگذشت. ( سندبادنامه ص 276 ).
- امثال:
لگلگ پای خود در آب نهاد؛ کنایه از آن است که زمستان رفت و تابستان آمد. ( آنندراج ).
فرهنگ فارسی
مرغی است مشهور دارای گردن و منقار و پای دراز و مارشکار کند و چندان از هوا بر روی خار و سنگ بیفکند که مجروح و هلاک شود پس به آشیانه برد و بخورد.
جمله سازی با لگلگ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در حاشیه دریاچههای آرام و خلوت، خانوادهای از لگلگهای سفید و زیبا با گامهای بلند در میان گیاهان آبزی به دنبال غذای خود میگشتند.
💡 دیدن یک لگلگ بلند قد که در آسمان آبی پرواز میکرد، حس آرامش و شکوه طبیعت را به تماشاگران در آن منطقه جنگلی القا کرد.
💡 پرندگان مهاجر از جمله لگلگها، هر ساله در فصول خاصی از سال برای یافتن مناطق گرمتر، سفرهای بسیار طولانی و طاقتفرسایی را آغاز میکنند.