لمزات
واژه‌ی «لمزات» در زبان فارسی به جمع «لمزة» گفته می‌شود و به معنای کسانی است که پشت سر دیگران بدگویی می‌کنند یا عیب‌جویی می‌کنند. این واژه بیشتر برای افرادی به کار می‌رود که با سخنان منفی و انتقادهای پنهانی، شخصیت یا رفتار دیگران را زیر سؤال می‌برند. لمزات معمولاً با مفهوم غیبت و تهمت در فرهنگ فارسی و ادبیات کلاسیک مرتبط است.
در ادبیات و متون کهن فارسی، لمزات به عنوان رفتاری مذموم معرفی شده است و شاعران و نویسندگان از این واژه برای هشدار نسبت به بدگویی و غیبت استفاده کرده‌اند. به طور مثال، در اشعار و متون اخلاقی، اشاره شده است که انسان باید از لمزات پرهیز کند و از پشت سر دیگران بد نگویند، زیرا این رفتار باعث ایجاد کینه، ناراحتی و تفرقه در جامعه می‌شود.
فرهنگ‌های معتبر فارسی مانند فرهنگ دهخدا و فرهنگ عمید، این واژه را به عنوان عیب‌جویان، بدگویان و کسانی که پشت سر دیگران سخنان منفی می‌گویند، تعریف کرده‌اند. به طور کلی، این مفهوم نشان‌دهنده‌ی رفتارهای اجتماعی منفی و اخلاقی ناپسند است و استفاده از این واژه در متون ادبی و دینی برای آگاهی‌بخشی و ترویج اخلاق نیکو به کار رفته است.
لغت نامه دهخدا
لمزات. [ ل َ م َ ] ( ع اِ ) ج ِ لمزة.
جمله سازی با لمزات
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعر با توصیف ظریف لمزات و نوازش‌های خیال، سعی دارد حس عمیق عشق و اشتیاق را به خواننده منتقل کند.
💡 گاهی اوقات لمزات ملایم باد در میان برگ‌های درختان در شب‌های خنک تابستان، آرامشی بی‌نظیر به روح انسان‌های خسته و بیقرار می‌بخشد.
💡 در تحلیل متون کهن، باید توجه داشت که لمزات و اشاره‌های کنایه‌آمیز نویسنده، لزوماً معنای ظاهری خود را در بافت متن ندارند.
