لالنگ

لالنگ. [ ل َ ] ( اِ ) زله و آن طعامی است که مردم فرومایه از مهمانیها بردارند و نان پاره های گدائی را نیز گویند. ( برهان ). نان پاره و طعامهائی که گدایان از مهمانیها و سفره ها جمع کنند. زله و پس خورده. ( غیاث ):
مرثیه سازم که مردی شاعرم
تا از اینجا برگ و لالنگی برم.مولوی.پاره های نان و لالنگ طعام
در میان کوی یابد خاص و عام.مولوی.

(لَ ) نان پارة گدایی، غذایی که آدم های فقیر از مهمانی ها با خود ببرند.

طعامی که مردم فقیر از مهمانی ها با خود ببرند، نان پارۀ گدایی: پاره های نان و لالنگ و طعام / در میان کوی یابد خاص و عام (مولوی: ۴۶۶ ).

( اسم ) طعامی است که مردم فرومایه در مهمانیها بردارند زله: مرثیه سازم که مرد شاعرم تا از ینجا برگ و لالنگی برم. ( مثنوی نیک. ۳۱۸: ۶ )