کلمه لَاعِبِینَ در زبان عربی از ریشه «لَعِب» گرفته شده و به معنای بازی کردن، سرگرم شدن یا چیزی که به شکل بازی و تفریح انجام میشود است. به طور کلی، این واژه به وضعیتی اشاره دارد که فرد یا چیزی صرفاً برای سرگرمی و بدون هدف جدی یا کاربرد واقعی عمل میکند.
در قرآن کریم، در سوره انبیاء، آیه 16 آمده است: «وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ» ترجمه آیه این است: «و ما آسمان و زمین و آنچه را میان آن دو قرار دارد، برای بازی و سرگرمی نیافریدهایم.» در اینجا، واژه لَاعِبِینَ تأکید میکند که آفرینش خداوند هدفمند و با حکمت است و نه بیهوده یا صرفاً برای بازی و سرگرمی.
به طور کلی، کاربرد لَاعِبِینَ در قرآن بیانگر جدیت، هدفمندی و حکمت آفرینش الهی است. آیه نشان میدهد که همه اجزای جهان هستی، از آسمان و زمین گرفته تا آنچه بین آنهاست، دارای هدف مشخص و نظم دقیق هستند و نباید تصور شود که آفرینش بیهدف یا تصادفی و سرگرمکننده بوده است. این مفهوم، توجه انسان را به اهمیت تفکر در نظم و هدفمندی جهان فرا میخواند.