قتوع

لغت نامه دهخدا

قتوع. [ ق ُ ] ( ع مص ) خوار و حقیر گردیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). گویند: قتع قتوعا؛ خوار و حقیر گردید. ( منتهی الارب ).