قاضی وهب

کلمه «قاضی وهب» به وهب بن وهب بن کثیر بن عبدالله قرشی اشاره دارد که یکی از شخصیت‌های مهم در تاریخ اسلام به شمار می‌رود. او ربیب حضرت امام جعفر صادق (ع) بود و به عنوان قاضی در دوران هارون الرشید، خلیفه عباسی، به قضای عسکر مهدی منصوب شد. پس از مدتی، به قضای مدینه الرسول مأموریت یافت، اما بعداً عزل شده و به بغداد بازگشت و تا پایان عمر در آنجا زندگی کرد. قاضی وهب به عنوان مردی کریم و خوش‌طبع شناخته می‌شد و شاعران بسیاری او را مدح کرده و از او صلت و انعام دریافت کرده‌اند. با این حال، او به ضعف روایت خاصه در منقولات خود از حضرت صادق (ع) متهم شده است. شهید ثانی نیز در آثار خود به نام او اشاره کرده و نمونه‌هایی از وضع و جعل روایت‌هایش را برای خوش‌آمد خلیفه بیان کرده است. قاضی وهب چندین کتاب تألیف کرده که اسامی آن‌ها در فهرست ابن الندیم ذکر شده است. او در سال 200 هجری قمری وفات یافته و تأثیرات او در تاریخ فقه و قضاوت اسلامی قابل توجه است.