قاسم رازی

«قاسم رازی» نام یکی از شاعران و سخنوران ادب فارسی است که در منابع قدیمی از او به عنوان فردی خوش‌ذوق و صاحب سخن یاد شده است. او در روزگار پادشاهی اکبرشاه به هندوستان رفت و در آن دیار مدتی در ملازمت آصف‌خان وزیر به سر برد و از این همراهی بهره‌هایی برد و سپس به وطن خود بازگشت، بنابراین این نام یادآور یک چهره فرهنگی مرتبط با سفر و تجربه در دربار گورکانیان است. در متون کهن آمده است که او از «مهره ارباب سخن‌طرازی» به شمار می‌رفت، یعنی در هنر سخن‌پردازی و شاعری جایگاهی قابل توجه داشت و در میان اهل ادب شناخته شده بود. اشعار منسوب به او نشان می‌دهد که گرایش‌های عاطفی و اندیشه‌های درونی عمیقی داشته است و نگاهش به جهان همراه با حس غربت و ناآرامی بوده است. جایگاه او در ادبیات فارسی بیشتر به سبب شعر و حضورش در دربار اکبرشاه مطرح شده است. در مجموع، «قاسم رازی» عنوان یک شاعر فارسی‌زبان است که با سفر به هند و سرودن اشعار تأمل‌برانگیز در منابع ادبی شناخته می‌شود.