فعلیت وصفی

[ویکی فقه] فعلیت وصفی یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای تحقق محمول برای موضوع در اوقات وصف عنوانی است.
اصول کیفیت ها و مواد قضایا سه چیز است: "وجوب"، "امتناع" و "امکان". ولی از آن جهت که این سه، پاسخگوی تمام نیاز های علوم و محاورات نیستند، کیفیات فرعی دیگری مانند "دوام" و "امکان عام" و "فعلیت" را نیز به آنها افزوده اند. "فعلیت" یا "وجود بالفعل" در مقابل قوّه یا وجود بالقوّه است. وقتی می گوییم شئ بالقوه موجود بود و سپس بالفعل موجود شد، به این معنا است که شئ سه حالت را پشت سر گذاشته است. این حالات عبارت است از امکان، آمادگی و تحقق. به طوری که اگر این انتقال به نهایت خود برسد، شئ موجود بالفعل می شود.
اقسام فعلیت
فعلیت سه قسم است: فعلیت ذاتی، فعلیت وصفی و فعلیت وقتی. فعلیت وصفی به این معنا است که در اوقات وصف عنوانی، محمول در خارج متحقق می شود. قضیه ای را که دارای چنین مضمونی باشد "حینیه مطلقه" نامند. مانند: بعضی از آنان که انگشتان خود را حرکت می دهند مادامی که حرکت انگشت دارند، نویسنده اند. فعلیت وقتی به معنای تحقق محمول در ضمن اوقات معین است. قضیه ای را که دارای این مضمون است، فعلیه وقتیه می توان نامید. مانند زید بالفعل ایستاده است هنگامی که در حضور عمرو است.
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است: • گرامی، محمدعلی، منطق مقارن.• مظفر، محمدرضا، المنطق.
...