فصیج

لغت نامه دهخدا

فصیج. [ ] ( اِ ) شیر تازه دوشیده ای است که کف آن نشسته است. ( فهرست مخزن الادویه ). گویا مصحف فصیح است با حاء حطی. رجوع به فصیح شود.