فراسته

در یک معنا، «فراسته» به پروانه‌ای گفته می‌شود که گرد چراغ می‌چرخد و به دلیل شباهت در پرواز و حرکت، در برخی منابع آن را معادل «فراشة» عربی دانسته‌اند. در معنای دیگر، «فراسته» به جارویی گفته می‌شود که برای روبیدن خاک و پاک‌کردن زمین به کار می‌رود و در این کاربرد نیز آن را صورت مُصحّف واژه «فَرّاشَة» معرفی کرده‌اند. این واژه در واقع نمونه‌ای از تغییر شکل آوایی و نوشتاری کلمات در گذر زمان است که در متون کهن فارسی و عربی دیده می‌شود. در کاربرد مربوط به جاروب، «فراسته» ابزار نظافت و پاک‌سازی محیط بوده و برای جمع‌آوری خاک و زباله‌های سبک استفاده می‌شده است. این معنا نشان می‌دهد که واژه در زندگی روزمره و ابزارهای ساده خانگی نیز کاربرد داشته است. در معنای مرتبط با پروانه، بیشتر جنبه توصیفی و تصویری دارد و به حرکت دورانی و جذب شدن آن به نور چراغ اشاره می‌کند. در هر دو معنا، واژه دارای ریشه مشترک در واژگان عربی است که در فارسی دگرگون شده و شکل تازه‌ای یافته است. این تفاوت‌های معنایی نشان‌دهنده تنوع کاربرد واژه در منابع لغوی قدیم است. در مجموع، «فراسته» هم به پروانه چراغ و هم به جارویی برای روبیدن خاک گفته می‌شود که هر دو صورت تغییر یافته از واژه‌های عربی «فراشة» و «فَرّاشَة» هستند.